چشمان کاملاً بسته

باید آدم بره یه جای خلوت،خیلی خلوت .مثل بیابون ،مثل کوه بعد اونقدر بلند فریاد بزنه که تمومش بره به  خوردِ کوه و دشت و بیابون و این حرفها ،اونوقت برگرده بین مردم و هر چی گفتن،هرکاری که کردن تحمل کنه و لبخند بزنه .فکر میکنم توی اینجور شرایطی آدم دیگه حتی از شاشیدن مردم به خودش هم ناراحت نخواهد شد!