به فاطمه میگفتم که هر کسی يه سري مشكلات شخصی داره که گفتنش به دیگران آدم رو آروم نمی كنه. آدم بهتره غم و ناراحتي هاشو توی سینه خودش نگه داره و بذاره بقيه به این حقیقت دلخوش باشن که لااقل دیگران خوشبخت و خوشحالن!ولی این واقعیت ته ذهنش باشه که غمای جهان روی شونه های همه هست. اينا رو ميگم ولي نميدونم چرا وقتي ميام اينجا اغلب ترجيح ميدم به آدم ناراضي باشم و به غمگين بودنم اعتراف كنم مثل اون آدمايي كه عكسشون توي خيلي از وبلاگا هست دستاشونو حلقه كردن دور زانوهاشون و سرشون پايينه و انگار دارن گريه مي كنن و (با ديدنشون اغلب حرص آدم در مياد به جاي اينكه دلش بسوزه) و باخودت فكر ميكني يادت باشه يه دونه عكس با اين تريپ بندازي ولي به هيچكي نشونش ندي !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن :

محبتت را حرام نکن
شرابت را تنها بنوش
تمام شرابهاي شهر شما
ذره ای از غم مرا
تسکین نخواهد داد...