بعضي از آدما انگار از من و خيلياي ديگه راحتتر دنياشون رو پيدا مي كنن بهتر مي شناسنش و باهاش كنار ميان و گاهي به زندگي يه طوري نگاه مي كنن انگار خيلي وقت پيش تموم شده و يا تازه داره  شروع ميشه ، نمي تونم بگم اينطوري بهتره ولي دارم شك مي كنم به دنياي خودم! آدم گاهي به يه چيز ريز نگاه مي كنه و دنيا رو مي بينه. اوناهم همينطوري ان يه چيز كوچيك دنياشون مي شه يه شاخه گل يه نامه بدخط يه آينه بغل پيكان يه كتاب يه جانماز يه تلفن و يا حتي يه اس ام اس! و توي همونا به رستگاري مي رسن! اين هم يك جورشه. نبايد بيخود به آدما سخت گرفت. خدا مي گه آخرش همه تون مثل هم رستگار مي شيد و بعدش لبخند تلخي مي زنه! معني حرفهاي خدا رو كه مي گن  آخوندها مي فهمن، معني لبخندهاي تلخ هيچ كسي رو ولي نمي شه فهميد...

~~~~

پ. ن :

به حرفهاي تو
و چشمهاي تو
و دستهای تو
ایمان دارم
آیا این برای رستگار شدنم کافیست؟!